అయితే ఏంటంట!

 

 

”మీరే కాలేజీ అండీ?”

ఉలిక్కి పడి వెనక్కి తిరిగి చూసింది  ,కౌంటర్ దగ్గర కార్ట్ పట్టుకుని నిల బడ్డ స్వర్ణ.

ఏకాలేజీ ?

ఏ కాలేజీ లేదు .అయినా మీకెందుకు?

అనాలనుకుంది కానీ అనలేదు 

అనబుద్ధికాలేదు .ఆ జీన్స్, ఆ టీ షర్టు, ఆ నున్నటి మొహం , బహుశా అమెరికా నుంచీ వచ్చాడేమో !

సమాధానం కోసం చూస్తున్నాడు.

నవ్వుదామనుకోలేదు, తెలీకుండానే నవ్వింది.

“నాపేరు విజయ్! రోజు చూస్తూ వుంటా మిమ్మల్ని”

మీరు అంటున్నాడు తనెవరో తెలీకో, సంస్కారమో!

రోజూ చూస్తా అంటున్నాడు మరి తనెవరో తెలిసి వుండాలి కదా? 

సర్లే మనకెందుకు .

.“మీరు బాగుంటారు అంతా మీ అమ్మగారి పోలికే “

అమ్మగారు ..  అవునా ? తను అమ్మగారి పోలికా ?అమ్మ పోలికా . తెల్లగా వుంటుంది ,అందుకని కాబోలు

నవ్వకూడదు అనుకుంటూనే మళ్ళీ నవ్వింది.

బిల్లుకట్టి ఇంటికొచ్చినా తన వెనక నిలబడ్డ తెల్లటి నున్నటి మొహం మీదుగా తాకిన  సెంటు వాసన వెంటాడుతోంది. 

 అమ్మగారికి చిల్లరతో  సహా లెక్క చెప్పి కాస్త కుదుటపడ్డాక అద్దంలో చూసుకుంది . ఆవిడకీ తనకీ పోలికేమిటి ? రంగు తప్ప .తన బట్టలు చూసుకుంది . కూరగాయల మార్కెట్ దగ్గర, సూపర్ మార్కెట్ లో మగపిల్లల వేధింపులు తెలిసినవే . అమ్మ, అమ్మగారూ జాగ్రత్తలు చెబుతూనే వుంటారు. ఈయన తననేం వేధించలేదు . కానీ వెంటాడుతున్నాడు.పాల బూత్ దగ్గర .సందు చివర ,అక్కడా ఇక్కడా .

. చూసి నవ్వుతాడు పలకరిస్తాడు .ఒకరోజు చెప్పింది తన ఉద్యోగం సంగతి .

 “ దానిదేం వుందండి మీరంటే నాకిష్టం “ అన్నాడు.

రెండిళ్ళ అవతల ఎదురు  మేడమీద గదిలో వుంటాడు.అతనితో పాటు స్నేహితుడూ వుంటాడు. స్నేహితుడు తనని ఎప్పుడూ పలకరించలేదు.ఇతను పలకరిస్తూ వుంటాడు.

మాటలు నడుస్తున్నాయి . 

నీలాంటి అందమైన మంచి మ్యానర్సున్న అమ్మాయి మాలాంటి ఇళ్ళల్లో వుండాలి. నిన్ను చూస్తె జాలి నాకు. అందుకే ఇష్టం కూడా .చాలా కష్ట పడతావు పాపం అన్నాడు.జాలితో పుట్టిన ఇష్టం అన్నమాట.

మీరనడం మానేశాడు 

తనని కూడా నువ్వు అనమన్నాడు . తను కాదంది .మీరు అనే అంది .

“నీ పుట్టినరోజు ఎప్పుడూ” అనడిగాడు.

ఫలానారోజు.వద్దనుకుంటూనే చెప్పింది.

ను వ్వు పుట్టిన రోజున నీకు తగిన బట్టలు వేసుకోవాలి . ఒకరు వేసి తీసినవి కాదు.నా గిఫ్టు నువ్వు కాదన కూడదు. అన్నాడు

“మనం హోటల్లో డిన్నర్ చేద్దాం. నువ్వు కాదనకూడదు” అని కూడా అన్నాడు.

“మా అమ్మ చంపుతుంది”

“నాకోసం రావాలి తప్పదు “

“ఈ డ్రెస్ వేసుకుని రావాలి నీ పుట్టిన రోజుకి”

“వద్దండి అమ్మ చంపుతుంది “

“నిన్ను చంపడమేనా మీ అమ్మపని!  అమ్మగారిచ్చారని చెప్పు “ నవ్వాడు ,నవ్వితే బాగుంటాడు.

మనసు యుద్ధం చేసింది వద్దు ,వెళ్ళు మధ్య ,పద్దెనిమిదేళ్ళ వయసుకి , పొగడ్తలకి ,కళ్ళల్లో కళ్ళుపెట్టి చూడడానికీ , నున్నటి తెల్లటి చదువుకున్న మనిషికీ  , అప్పుడప్పుడూ ఐస్ క్రీములకీ, . తనమీద బోలెడంతజాలికి  .

ఆ నవ్వుకి  మరీ !

వెళ్శు వెళ్ళు వెళ్ళు వెళ్ళు.

హోటల్ బాగుంది ఏమి తింటోందో తెలియకపోయినా ఇట్లా ఈ డ్రెస్ వేసుకుని ఈయనతో ఇక్కడ తినడం బాగుంది.తనేదో తప్పు చేస్తున్నానని అనిపిస్తోంది అయినా ఫరవాలేదనీ అనిపిస్తోంది.ఉక్కిరిబిక్కిరిగా వుంది.

ఈయన తనని ప్రేమిస్తున్నాడా? 

ఇంటికొచ్చి అమ్మకి సవాలక్ష అబద్ధాలు చెప్పి,

అంతమంచి డ్రెస్ జాగ్రత్తగా మడత పెట్టి దిండుకింద పెడితే , దిండుకింద డ్రెస్ కలలై తెల్లవార్లూ వేధించిం ది. .నిండా ఫర్నిచర్తొ గాలాడే మంచి అపార్ట్మెంట్ లొ తను .  . ముందు తగువుపడ్డా తన మంచితనానికి కరిగి దగ్గరైన అత్తమామలు , అద్దెకొంప వదిలేసి తనదగ్గర కుదురుకున్న అమ్మ ,

 అచ్చు సినిమాలలో వచ్చే కలలాంటి కల.ఒక్క డాన్సు తప్ప

“నీకు వంటొచ్చా?” అన్నాడు ఒక రోజు

“భలే ! ఎందుకు రాదు? అమ్మగారికి వంట్లో బాగా లేకపోతే నేనేగా వండేది” అంది

“అవునా! ఒక పని చేద్దాం .రేపు నా రూమ్మేటు వూరెడుతున్నాడు .మనిద్దరం సరదాగా వంటచేసుకు తిందాం. రేపు ఆదివారమేగా వచ్చెయ్” 

మళ్ళీ మనసులో యుద్ధం

వెళ్ళు వద్దు వెళ్ళు వద్దు వెళ్ళు వద్దు 

ఆదివారం పొద్దున పాలబూత్ కి  వెళ్ళినప్పుడు

అతను కనపడ్డాడు ,విజయ్ స్నేహితుడు

“నేను విజయ్ రూమ్మేట్ ని. నేను వూరెళ్ళడం లేదు”

అని సీరియస్ గా చెప్పేసి పోయాడు.అతనికి తెలుసన్న మాట.

కాస్త ఆశాభంగం.

“వీడికేదో వాసన వచ్చింది. అందుకే వూరు మానుకున్నాడు .అసూయతో కుళ్ళుకుంటు న్నాడు. ఎంత కష్ట పడి ఎంత డబ్బు ఖర్చుపెట్టి ఒక దారికి తెచ్చుకున్నాడు ఈ పిల్లని. అందినట్టే అంది చెయ్యి జారిపోయింది. అయితే ఏంటంట ! మన కున్నది ఈ ఒక్క ఆదివారమేనా?” అనుకున్నాడు విజయ్.మరో ఆదివారమైతే వచ్చింది కానీ అవకాశమే రాలేదు.

పదిరోజుల తర్వాత ఆతను కనపడకపోతే  రెండిళ్ళ అవతల మేడమీద గదికి తాళం వేసి వుండడం చూసింది.

“వాడికి చెన్నై లో ఉద్యోగం వచ్చింది నిన్ననే గది ఖాళీ చేసి పోయాడు. అక్కడ ఇంకో అమ్మాయి దొరుకుతుందిలే కాలక్షేపానికి . “ అన్నాడు స్నేహితుడు వ్యంగ్యంగా. కావాలని తను సూపర్ మార్కెట్ కి వెళ్ళినప్పుడు ఏదో కొనడానికి వచ్చినట్టు వచ్చి. ఈ మధ్య ఇతను కూడా మాటలు కలుపుతున్నాడు . .ఇతను ఇంకొకమాట కూడా అన్నాడు

“అంతస్తులుంటయ్ పిల్లా! అవి దాటి నమ్మకూడదు . సినిమాల్లో తప్ప “ బోలెడు జాలి ఒలకబోస్తూ.

ఉలిక్కిపడింది.

తట్టుకుని సాగడానికి కొన్నాళ్ళు  పట్టింది.

మళ్ళీ పాల బూత్ దగ్గర కనపడ్డాడు స్నేహితుడు.ఏవో మాటలు చెప్పాడు  కొన్ని మంచివే! అమ్మ ఎప్పుడూ చెప్పేవే .

”నమ్మడం  నీ వయసుకు సహజమే .మనుషులంతా నువ్వనుకున్నంత అమాయకులేం కాదు.ఆదివారం వంట కార్యక్రమం తప్పినందుకు  సంతోషించు . నీలాంటి అమ్మాయిలంటే నాకు జాలి.అందుకే వూరికి వెళ్ళడం మానుకున్నాను. నీకోసమే .నిన్ను పెద్ద ప్రమాదం నించి కాపాడడం కోసం.పాపం చాలా డిసప్పాయింట్ అయినట్టున్నావు. “ టెంత్ దాకా లాగింది కనుక ఆ ఇంగ్లీష్ మాటకి అర్థం తెలుసు.

 ఓహో ! ఇతనికి కూడా జాలి మొదలైంది కాబోలు !

“పోతే పోయాడులే! ఇంతలో ఏం మునిగి పోలేదు.  మా మేడం అంటూ వుంటుంది ప్రతి పోరాపాటూ ఒక పాఠం అని, నీ జాలికి  చాలా చాలా .థాంక్స్ బ్రో .” అంది స్వర్ణ కొత్తగా నేర్చుకున్న భాషలో.

పి.సత్యవతి